ที่รัก...

ตอนนี้ความหวังในการทำบริษัทของฉัน เริ่มมองเห็นทาง
เมื่อวานหนุ่มวิศวะ พาข้ามแดนไปดูงานที่ประเทศลาวมา
(ไปหางาน) ฉันมีความสุขมาก และทุกครั้งที่ได้เดินทางไปกับผู้ชายคนนี้
อบอุ่น ปลอดภัย
เค้าพูดน้อย ไม่เคยทะเลาะ และมักเห็นใจคนอื่นเสมอ
........................

ปลายทาง...ไปทุกที่ที่มีทาง

ตอนนี้ ฉันอยากบันทึกเรื่องราวของตนเอง ไว้เพื่อเตือนความจำของตัวเอง
และเผื่อให้ใครหลายๆ คนที่ได้ผ่านมา ได้เอาประเด็นนี้เป็นข้อคิดในการดำเนินชีวิต
บางครั้งคนเราก็ค้นหา อะไรต่อมิอะไร ไม่รู้จบสิ้น ......บางครั้ง..มันอาจแลกกับความเจ็บปวด...บางคนก็ยอม
แม่ฉันล่ะ คนนึง แม่เป็นคนที่ดีมาก ในความคิดของลูกอย่างฉันตั้งแต่รู้ความมา ......
ที่แน่ๆ แม่สอนให้ฉันอยู่ได้ด้วยตัวเอง ความเข้มแข็ง ความขยันไม่ย่อท้อ มีเรื่องเดียวที่เก็บมาได้น้อย คือความประหยัด
ตอนนี้แม่แก่มากแล้ว อยากให้แม่ได้พัก เพราะฉันมีศักยภาพที่จะเลี้ยงดูแม่ได้
แต่แม่กลับไม่หยุด บางทีฉันอยากถามว่าทำไม แม่ไม่ชอบสบายหรืองัย
แต่สุดท้าย ....ฉันเองมาคิดได้ว่า ฉันไม่มีสิทธิ์ต้องหยุดความคิดของใครได้...
หน้าที่ของฉัน คือ ต้องประคับประคอง แม่ ให้มีความสุขที่สุด ตามความคิดของแม่เอง
อยู่ภายใต้ ความดีและความเหมาะสม ..................................................