เด็กมาอยู่อังกฤษ

เด็กน้อยของแม่เดินทางมาถึงอังกฤษตั้งแต่วันที่ 11 เมษา 65 มันเป็นช่วงที่แม่มีความสับสนอย่างรุนแรง ชีวิตเต็มไปด้วยความสุข ความมั่นใจ ความปลื้มใจ ภูมิใจในความสามารถของตนเอง ทีสามาถรถนำพาครอบครัวมาถึงจุดนี้ มันสะท้อนให้เห็นความสามารถที่หลากหลายของเราเอง ในการวางแผนชีวิต ไม่ว่าจะเป็นทางการเงิน ความอดทน ความอึด ความมึน และอื่นๆอีกมากมาย ในขณะที่อีกมุมหนึ่งก็เต็มไปด้วยความสับสนจะเอายังไงกับการหาจุดสมดุลระหว่างการเรียนและการดูแลครอบครัว (ฟระ?) หากเปรียบเทียบกับสมการทางคณิตศาสตร์ ซึ่งเมื่อมีจำนวนคนเพิ่มมากขึ้น ตัวแปรก็ต้องมากขึ้น ความซับซ้อนในการแก้โจทย์ก็มากขึ้นเช่นเดียวกัน.....โอว ก้อดดดดด ช่วงฮันนีมูนเฟส
3 วันแรก เมื่อล้อเครื่องบินของการบินไทยมาแตะพื้นสนามบินฮีตโทรว์ หนุ่มๆ ทั้ง 3 ก็เอนจอยกับสภาพแวดล้อมที่แปลกใหม่ จากความงามของสถานที่ต่างๆในเมืองหลวงของประเทศอังกฤษอย่างลอนดอน แม่อย่างฉันก็สปอยเต็มที่ เราใช้เวลา 2 วันเต็มๆ ในการเดินทางทุกรูปแบบของการคมนาคมในลอนดอน จนกระทั่งพี่ดินสามารถอ่านแผนที่รถไฟใต้ดินได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นเราก็ไปนั่งรถเมล์ 2 ชั้นรอบลอนดอน แล้วเราก็ไม่พลาดรายการเด็ด คือ ล่องเรือชมความงามของวิวริมน้ำทั้ง 2 ฝากฝั่งของแม่น้ำเทมส์ ความสูงตระการของลอนดอนอายถูกส่งสัญญาณจากประสาทตาเข้าใปเก็บในเซลล์สมองได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเราก็มาถึงบ้านเฮา (Hull)
ความเป็นจริงบทที่ 1 เรื่องของ jet lag สุดท้ายแล้วตาแมวก็ไม่สามารถต้านทานความอสมดุลของธรรมชาติได้ ความแตกต่างเรื่องไทม์โซนทำให้สามีนอนซมอยู่หลายวัน ความเป็นจริงบทที่ 2 มาถึงตาพี่ดินบ้าง ดินเกิดอาการท้องเสีย และอาเจียน มีไข้ต่ำๆ เป็นอยู่อย่างนี้ 2 วัน อาการก็ดีขึ้น อ้อ ในช่วงเวลานี้ (week 2) แดนขอแทรกนิดนึงนะพี่ดิน แดนแว้นสกู๊ดเตอร์ใหม่ของพี่ดิน คิ้วซ้ายแตกครับ ปราศจากการเย็บใดๆทั้งสิ้น เนื่องจากแผลไม่ใหญ่แม่จึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของร่างกายที่จะได้รับกรเยียวยาตามธรมชาติ
ความเป็นจริงบทที่ 3 (week 3) ถึง คิวแดนแล้วนะ สัปดาห์นี้ แดนเกิดอาการท้องเสียอย่างรุนแรง อาเจียน 2 วัน 1 คืน ถ่ายโดยไม่รู้ตัว ไมสามารถกินอะไรได้เลย แม่พยาบาลเกรด 3 กว่า อย่างเราก็ได้แต่สังเกตุอาการและให้ดื่มน้ำอย่างเดียว แน่นอนว่าน้าเข้าไม่สมดุลกับน้ำออกแน่นอน แดนหมดแรง ตาคล้ำ และตัวอ่อนปวกเปียก อย่างน่าสงสาร
มาถึงตอนนี้แม่เองก็ยังหาสาเหตุที่ทำให้เกิดอาการไม่ได้ ได้แต่สันณิฐานมั่วซั่ว แต่ที่แน่ แม่เองก็ได้บทเรียนว่าอย่าประมาทกับ normal fora นั่นก็คือ เจ้าเชื้อประจำถิ่นนั่นเอง ทุกที่มีเจ้าถิ่นที่จะเป็นสาเหตุให้เกิดกาเจ็บป่วยได้ทุกเมื่อ.....จงอย่าประมาท และเมื่อเกิดเเล้วก็แค่ stay calm แล้วรับมือกับมันให้อยู่ ณ ตอนนี้ แม่มาสรุปงานประจำสัปดาห์ที่ห้องสมุด ปล่อยให้พ่อดูแลแดนไปพลางๆก่อน
เดี๋ยววันหลังจะมาเขียนบัทึกเรื่องราวต่างๆให้ฟังนะคะ วันนี้เหนื่อยแล้ว ไปก่อนล่ะ บายๆๆๆๆ