สองมือจะประครองเจ้าให้ก้าวย่างอย่างมั่นคง นี่เป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนที่จะต้องทำให้ลูก
เราตั้งปณิธาณว่าจะต้องมีลูกเมื่อพร้อม มีครอบครัวเมื่อพร้อม จนกระทั่งมาถึงวันนี้ได้เรียนรู้ว่า ชีวิตมันไม่ค่อยจะเพอร์เฟ็กทุกเรื่อง
คำว่าพร้อมก็ไม่ได้เจอทุกครั้งกับแผนที่วางไว้ ฉันจึงต้องเปลี่ยนแนวคิดเสียใหม่ว่า .."ถ้าพอทำได้ ให้ทำ"
การพาเด็กมาที่นี่จึงเป็นสิ่งที่พอจะทำได้
ถึงแผนจะผิดเพี้ยนไปมากเมื่อเราเจอโรคโควิดระบาด แต่ก็ต้องสานต่อให้เสร็จ
การตัดสินสินครั้งนี้มันได้เติมเต็ม self ของเราคือ
1. เพราะมันถูกเตรียมมาตั้งแต่เมื่อรู้ว่าได้รับทุนการศึกษาแล้ว นี่คือเราทำได้ตามแผน มันรู้สึกภูมิใจนะ
2. ได้รับการช่วยเหลือจากคนรอบข้าง
- ครอบครัว พี่สาว น้องชาย ช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้ ช่วยเลี้ยงลูก ช่วยดูแลแม่แทนโดยไม่มีเงื่อนไข แม้แม่ผู้แก่เฒ่าเองก็ไฟเขียวให้เราได้ออกสู่โลกกว้างและช่วยดูแลหลานๆด้วยรัก (ส่วนสามีจะแบ่งอีก 1 หน้า ให้เธอ)
- ตาไหน ช่วยเรื่องเงินทุกบาท โดยไม่มีเงื่อนไข ขอแค่บอก ช่วยดูแลหลานๆทั้งเรื่องเสื้อผ้าและอาหาร
- ยายสิน กระตือรือร้นช่วยสร้างความมั่นคงในอนาคตโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ
เราถูกห่อหุ้มด้วยความรักและห่วงใยขนาดนี้ โลกใบนี้ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้ว
#ก็เลยต้องออกมาปล่อยพลังกันหน่อย
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น